Ik postte een bericht. Dat mijn hart huilt om de nieuwe oorlog. Met een kunstzinnig filmpje erbij van een hekwerk dat transformeert in vrij vliegende vogels. Ik kreeg heel erg veel mooie, tot vrede oproepende reacties. Maar ook intens heftige. 'Verwijder je schandelijke post; het suggereert dat je steun geeft aan de afschuwelijke daad van Palestijnen omdat je scheidingsstrook op Gaza aanvecht'. 'Wat fijn dat je steun biedt aan de Israëli's nu en heb jij daar nu familie?'. 'Hoezo nieuwe oorlog, de onderdrukking van het Palestijnse volk is voortdurend'. 'Dit gaat de impact van 9-11 hebben deze nieuwe oorlog'.
Reacties vanuit oprechte emotie, maar sterk gekleurd door eigen positie, achtergrond, in welk land je woont, identiteit en perspectief. Het was geenszins mijn intentie om een politieke stellingname in te nemen. Ik zelf laat in dit zó complexe mensonterende conflict, de oorlog, de strijd bij voorkeur daar en mijn compassie hier.
Opnieuw werd ik mij er van bewust hoezeer rondom Palestina - Israël het vrijwel onmogelijk is om er iets over te zeggen, zonder dat je tot ene kamp veroordeelt wortdt. Het feit dat ik hier Palestina als eerste noem, is voor sommige mensen reden genoeg voor een bedreiging. Dat ik überhaupt het woord Israël in de mond neem, is onacceptabel voor anderen die het land niet erkennen. Het woord oorlog zien sommige mensen graag vervangen door strijd, anderen door terreur en weer anderen door onderdrukking. Het is bijna ondoenlijk om neutraal iets te zeggen over dit conflict, waarbij het woord conflict voor een lezer van deze column al problematisch kan zijn.