In Elsbeek viert een caféhouder een feestje. De carnavalesk aandoende beelden komen naar buiten. De polonaise wordt gedanst. Daar wordt al heel snel schande van gesproken. Excuses volgen. En de verklaring dat het een besloten feestje betrof. Een paar uur later demonsteren een paar duizend mensen op de Dam. Voor een doel dat velen raakt. Burgemeester Halsema kiest er voor de demo niet af te blazen omdat het doel zo belangrijk is. Verbijstering, met name vanuit de zorghoek, volgt. Ondertussen vullen terassen die zorgvuldig en met 1,5 meter stokken door horca ondernemers zijn ingericht. Op kantoren, pretparken, openbare ruimtes, worden tapes geplakt om zorgvuldig t zijn.
We kunnen dit natuurlijk als incidenten beschouwen. Maar als antropoloog denk ik dat we in opperste culturele verwarring zijn. Dat we een 1,5 meter samenleving hebben bedacht, waarvan we eigenlijk niet zo goed weten waarvoor die precies dient en welk deel van de maatregelen nu rituele angstbezwering zijn en welke echt ergens toe dienen. We doen op dit moment heel veel 'omdat dat nu eenmaal moet', zonder echt te snappen waarvoor we het doen. Informatie volgt snel op; ventileren, buiten kan het geen kwaad, het virus is al uitgewoed, superspreaders, besmetting via dieren, tweede golf...