Pride Amsterdam. Twitteraccounts kleuren gezellig in regenboogkleur. En grote en kleine bedrijven laten zien dat ze heel divers zijn. Er verschijnen hippe filmpjes op Linked In van grote bedrijven als EY met vrolijke jongens en meisjes met roze haar en een ring door hun neus met fijne welkomstteksten. Tankstations kleuren hun lichtbalken regenboog. Toute Nederland die ‘iets met mensen doet’; trainingsbureaus, coaches, diversiteitsmedewerkers, HR functionarissen, regiehouders en alles met het woord coördinator in de functiebeschrijving doet iets met een regenboogshirt of retweet een oproep om een homo-onvriendelijk land tot de orde te roepen. Politici vechten om van wie wij regenboogers het meest te vrezen hebben: van Moslim-Fundamentalisten, Bible-Belters of Rechtse-Terug-Naar-Het-Hoeksteen-Gezin-Ideologen.
Ik word er blij van. En ook niet. De solidariteit is fijn. Blijkbaar vinden veel mensen dat wij er mogen zijn. Heerlijk. Hebben we jaren hard voor gestreden. En toch wringt er iets. Het wringt als het ‘pinkwashing’ van bedrijven is; schaarste op de arbeidsmarkt en commercieel bureaubelang van alles wat het label ‘diversiteit’ draagt vieren hoogtij. Het wringt als het alleen maar leuk is als er een feestje te vieren is. Want dat… kunnen wij echt reuze goed. Feestjes vieren. Dat komt omdat de meeste feestjes voor ons als tiener gewoon niet zo cool waren. Schoolfeesten zijn gewoon niet zo flirtbaar als je LHB… tot Zer bent. Kroegentocht is inclusief vechtpartijtje als je als jongen een andere jongen van een verkeerd groepje te lang in de ogen kijkt. Familiefeestjes met je tante die al wéér vraagt wanneer je eens een leuke kerel ontmoet.